با تمام جان ِ خود، آموختم؛ هر محنتی در سلوک بشری، یا «تاوان» است و یا «امتحان». لذا شکر، بیش از آنکه بر عافیت واجب باشد، بر مشقت واجب است.

پس المنة الله که سبب خیری مهیا شد، تا مدتی را بی ظهور، در غیب خود سپری کنیم. احوال روزگار، خبر از موسم ِ کـ ِشت میدهد. تا عصر درو، کی مقدر گردد. رضا داریم، به رضای او، در این عصر خسران که کس به سلامت نمی گذرند الا آنان که اهل «حق» و «صبر» باشند.

کاروان نوشتاری که از 22 اسفند 84 در راه بود، سرانجام در 22 خرداد 89 باز ایستاد.  و آنکس که در امر خود به خدا توکل کند، او برایش کفایت خواهد کرد. یاعلی...