حسام ایپکچی

المپیک پکن نیز به سرانجام رسید. بازیهای المپیک از ابتدا با انگیزه های بشری و سیاسی شکل گرفت و همواره در نزد رجال سیاسی از جایگاه ممتازی برخوردار است. حضور سران کشورها در افتتاحیه، آغاز جنگ گرجستان در پناه پوشش خبری وسیع المپیک پکن، باز شدن سرفصلهای جدیدی از ایرادهای حقوق بشر به چین تا آستانه تحریم مسابقات و مباحث متعددی از این دست، بیانگر جایگاه فراورزشی المپیک است.

از دیگر امتیازات المپیک پکن، نبوغ شرقی در نمایش افتتاح و اختتامی با شکوه بود. نمایش هنر و خلاقیت انسان، بجای نمایش اندام انسان و تلفیق هنرهای بومی و تکنولوژی روز ختم به خلق صحنه هایی شد که بی تردید دهان تعجب کثیری از مردم جهان را گشوده نگه داشت.

در این بازار پر رونق، ایران در سهم برداری به اقل اکتفا کرد و کاروان ورزشی ایران، تهی دست و مردود بازگشت. فاصله هادی ساعی با عموم کاروان ورزشی در حدی است که باید گفت، افتخار ساعی متعلق به شخص اوست، نه مدیریت ورزش کشور.

جالب آنکه در روز اتمام المپیک، ریاست محترم جمهور که به مناسبت هفته دولت، گزارشی را خدمت مقام رهبری ارائه می کردند؛ با اکتفا به آمار از رشد چشم گیر مدال آوری در کشور سخن گفتند (!) و البته رهبری نیز در سخنان خود اشاره کردند که گاه افراد زیر دست آمارهایی را ارائه میدهند که دروغ نیست اما واقعیت هم نیست.

شایسته است بدون تمسک به شو های متداول مبنی بر «موفقیت نمایی در حین شکست»، «آمار گرایی بجای واقعیت گرایی»، «پرتاب مشکل به زمین حریف»، و «توطئه سازی از ناکامی»؛ شکست شرم افزای المپیک پکن را بپذیریم و از اکنون در اندیشه المپیک لندن باشیم.

بسیار مهم است که جامعه ورزش ایران بداند، در همه جای دنیا، المپیک پکن تمام شد و از امروز، آغاز المپیک لندن است! حال ای کاش که در ایران نیز از امروز آغاز برنامه ریزی و کارشناسی برای المپیک لندن باشد، نمایش نماد و کلیپ اختصاصی المپیک لندن در اختتامیه دیروز، نشان میدهد برنامه ریزی سایر کشورها در رابطه با المپیک چقدر دقیق و طولانی مدت است. کاش مدیریت ورزش کشور نیز، دیروز سوار آن اتوبوس قرمز نمادین لندن شده باشد…

---

مطالب مرتبط

• » همه المپیک ایران
• » زیدان در مذهب، ورزش و سیاست

---