المپیک پکن، مانند همه چیزمان شد. ساده ترین بهانه ای که میتوانست نشاط و شادابی را در جامعه تزریق کند، بدل به تندس بلند ناکامی ایران شد تا آخرین روز فرا رسد و هادی ساعی ما را از آخرین رتبه کشورهای مدال آور المپیک و همدوشی با کشورهای توسعه نیافته ای مانند تیرندادتوباگو و افغانستان نجات دهد.
پیروزی دقایق پیش هادی ساعی، التیام موقتی بود بر حسرتهای هفته های اخیر. صدا و سیما نیز با ذوق زدگی قابل پذیرشی، تمام سرودهای تلمبار شده اش را یکجا در جشن قهرمانی ساعی خرج کرد. قطع پخش برنامه های شبکه یک، دو و سه و گزارش زنده این مسابقه نشان داد که پیروزی در المپیک چه تحفه ارزشمندی بود.
در باب حقوق ورزش، مدیریت ورزش و المپیک بیست و نهم، در آتیه خواهم نوشت. اما این یادداشت تنها به قصد شادباش گویی بود و بس. ساعی، همه المپیک بیست و نهم جمهوری اسلامی ایران بود.
Tags: ورزش
|« چک پول یا پول؟ | Home | آغاز المپیک۲۰۱۲ لندن »
مطالب مرتبط
salam mesle hamishe active hasti
arzam be khedmate anvare jenab ali ke har kasi harchand modate kotahi ham varzeshe razmi kar karde bashe az moshkelate oon ba etelae harfaee ke mehdi bibak va yosef karami bad az borde hadi zadan haghighate varzeshe mast va har haghighati ham talkhe be kame kasani ke nafeshon nabashe;)
movafagh va piroz bashid