حسام الدین ایپکچی

ریاست محترم جمهوری در جلسه معارفه و تودیع وزیر کشور و سرپرست سابق آن – آقایان کردان و هاشمی – سخنانی را ایراد فرمودند که همه اش مورد تامل این متن نیست. اما آنچه مبنای این یادداشت گردید، عبارت ایشان در دفاع از مدارک تحصیلی مشکوک اعضای کابینه بود. آنچنان که فرمودند:

«یادم هست که یکبار به بنده گفتند که فوق‌ لیسانس آقای هاشمی قلابی است که برای من نیز جالب بود که وقتی با ایشان آشنا شدم تنها چیزی که برایمان مهم نبود همین کاغذ پاره‌ها بود. رئیس جمهور تاکید کرد: برای خدمتگذاری نیازی به کاغذپاره‌ها نیست»

نه تنها به خاطر اینجانب، بلکه به خاطر شریف تمام ملت هست که در ماههای آغازین کار دولت نهم که دولت در ماه عسل قدرت نشسته بود؛ یکی از افتخارات دولت، مدارک تحصیلی اعضای کابینه و دانشگاهی بودن شخص ریاست جمهور بود.

صرف نظر از آداب بیان و شیوه تکلم ریاست محترم جمهور که موضوع این یادداشت نیست، هتک ایشان نسبت به مدارک تحصیلی را نباید اسباب خرده دانست. بلکه بالعکس، صداقت ایشان در بیان اعتقادات قلبی شان، مانند همیشه ستودنی است. واقعیت آن است که برای در دولت بودن و در مسند بودن، از نظر ایشان نه کاغذ پاره – بخوانید مدارک تحصیلی – مهم است و نه هیچ چیز دیگر. بلکه شاخص، «با من بودن» است.

مجلس اگر با ایشان باشد، انقلابی است. وزیر اگر با ایشان باشد، خدمتگزار است. وهر آنچه علیه ایشان باشد اگر در زبان نیز تقدیس شود در عمل تضییع می شود. حتی اگر انسانی صاحب سابقه و کسوت در انقلاب مانند دکترحدادعادل، آبروی سیاسی خویش را در حمایت بی بدیل و سپرسازی بی دلیل برای ایشان هزینه کرده باشد، آنگاه که ورق برگردد و تاریخ انقضا به سر رسد، آماج مکاتبات ایشان با همان شیوه بیان معروف قرار خواهد گرفت.

ایشان ابایی ندارد از آنکه در تریبون علنی فریاد برآرد که رفیق چندین ساله ای را به جهت مخالفت با خویش، طرد نموده است. حال چه جای عجب اگر کسی خود را شاخص عدالت و خدمت بداند. آنگاه هر مخالف با من، می شود مخالف با عدالت و مغایر با خدمت.

حکایت کاغذ پاره هم همین است. «بامن باش و هرچه خواهی کن». لذا من سرتعظیم به صداقت ریاست جمهور خم می کنم که با اعتماد به نفس، مبنای خود را در انتخاب دولت و یا عزل اعلان میدارد. لذا آنجا که می فرمایند برای خدمتگزاری، این کاغذ پاره ها ملاک نیست، غرض آن است که برای با ما بودن این کاغذ پاره ها ملاک نیست. والا اگر یکی از جوانان بی پشت و پناه این کشور بخواهد در یک اداره به عنوان یک کارمند ساده و یک خدمتگزار جزء حاضر گردد، جز این کاغذ پاره ها، چه چیز مهم است!؟

ای کاش جناب آقای رئیس جمهور با خبر باشد، برخلاف دوستان ایشان، برای ما جوانان این بلاد که از توفیق اتصال به مزایای دولتی محرومیم، این کاغذ پاره ها، خیلی مهم است. صف جوانان بی نوای این مملکت که عمری را پشت «وبای علمی کنکور» – به تعبیر آقای لاریجانی – زانو زده اند را نیز اگر ببینید، خواهید یافت که این کاغذپاره چه می کند با عمر و با روان مردمان.

جناب رئیس جمهور مستحضر باشند، این کاغذ پاره همان تحفه بی ارزشی است که بیش از دو دهه، سهمیه خاص در کسب آن حذف نشده است. این کاغذ پاره همان سندی است که بسیاری از جوانان شایسته این بلاد به جهت عدم دسترسی به بورس های تحصیلی خاص و سفارشات ویژه از آن محرومند اما در مقابل، یکباره چشم باز کردیم و دیدیم، تمام مدیران ارشد کشور، دکترند!