گام نهادن در عصر دانایی و انفجار اطلاعات انسان را با فضای جدیدی روبرو کرده است آنچنانی که محیط زیستـ مان دیگر منحصر به جنگل و مرتع و دریا و کوه و دشت نیست! ما در سرزمین جدیدی زندگی میکنیم که آن را «فضای سایبر» نامیده اند.
دیگر عرصه های Geo به فیزیک و سیاست و عبارات سابق خلاصه نمی شود بلکه ما سالیانی نه چندان دور است که در ذیل چتر geo-information تعریف می شویم. اما مشکل آنجاست که دیگر محیط سایبر مانند محیط طبیعت توسط ما به تسخیر در نیامده است، بلکه ما خود در تسخیر این فضایی هستیم که با دستان خود آفریده ایم.
می پندارید ابزار تسخیر انسان در این عصر چیست؟ آری! دانایی. ما نیز مانند ماشینهای اداری، بر مبنای داده (Data) قابل هدایت و فرمانبری هستیم و جالب آنکه این عامل تسخیر با منت بر ما عرضه می شود، آنچنانی که می گویند «دانایی حق ماست» و هیچکس هم نمی پرسد، کدام دانایی!؟
مصیبت انسان در عصر اطلاعات، مبتلا شدن به داده هایی است که برای او منفعتی در پی ندارد بلکه صرفاً در راستای منفعت دیگران در ذهن او تزریق می شود تا «من» و «تو» در راستای خواست «او» حرکت کنیم. اینچنین است که در نبرد رسانه ها، ما بی صدا جانباز می شویم و بی خبر اسیر!
های! ای انسان قرن اطلاعات، باور کن که تو حق داری که ندانی و «ندانستن حق توست». اینگونه است که دیگر پناه بردن به خدا از شر شیطان رانده شده کفایت ندارد. انسان عصر اطلاعات در آغاز روز خود باید بگوید « اللهم انی اعوذ بک من علم لاینفع» (کنزالعمال، حدیث ۳۶۰۹) که مارا دانستن آنچه به نفعمان نیست به یغما می برد. یغما، یعنی انسان مساوی است با یک تراشه!
مطالب مرتبط
- » اشاره ای به حقوق محتوا
- » نوشتن برای ننوشتن
- » اینترنت و حقوق بین الملل
- » دانایی یا دون آیی؟
- » حقوق و پیامک
- » ناکارآمد و ناکارآمدتر
- » تابعیت و اینترنت
- » حقوق مشترکین در نظام فنآوری اطلاعات ایران
- » پایش یا پالایش
- » ساماندهی حاکمان بجای کاربران
سلام
با سایر نوشته هات فرق داشت.
خوشمان آمد
تابلو طرفدار دولت خدمتگزاری
سلام .نکته ای ظریف بود.واقعن ظریف و به جا.برقرار باشید
سلام. به حرمت آزادگی در شما سراغ داشته ام به نوشتنی دعوت شده اید.
برقرار باشید
سلام
چند وقت پیش این مطلب شما رو خوندم از اون زمان مدام با خودم تکرارش می کنم که ندانستن حق منه
همونطور که گاهی فکر می کنم که “آدم ها استقلال درد دارن”