اینترنت فراملی
اینترنت(international Network) ، همانگونه که در لفظ دلالت دارد به عنوان یک شبکه بین المللی ذاتا یک پدیده فراملی است. به همین سبب در طرح عناوینی مانند «اینترنت ملی» همواره این ایراد مطرح بوده است که این عنوان به قدری محل اشکال است که در ترجمه لفظی نیز ختم به تناقض می شود، آنگونه که در مقام ترجمه، اینترنت ملی عبارتست از «شبکه بین المللی ملی».
برخی نیز در مقام رفع این اشکال اساسی و لفظی، ترکیب لفظی اینترنت را ناشی از دو عبارت Network و Inter connected می دانند و لذا در مقام لفظ، وصف بین المللی آن را حذف شده می دانند. لکن حتی اگر این استدلال لفظی موجه بود، دقت در ماهیت و خصایص ذاتی اینترنت به راحتی چنین می نمایاند که این شبکه ارتباطی دارای ماهیت بین المللی است. در اینجا سوال قابل طرح آن است که اساساً چه پدیده ای را بین المللی می نامیم؟
پدیده بین المللی
مرز سیاسی مهمترین مبنای تعریف یک پدیده بین المللی است. آنگاه که در تحلیل یک واقعه، مرز سیاسی خودنمایی کند آنگاه ما با یک پدیده بین الملل مواجه هستیم. مرز سیاسی ممکن است در محل استقرار یک مال خودنمایی کند یا در تابعیت یک شخص، یا در محل وقوع یک عمل یا حتی یک قانون خارج از مرز سیاسی و نظایر اینها.
حال سوال آن است که آیا اینترنت را می توان در داخل مرز سیاسی واحد تعریف نمود؟
اینترنت شبکه ای است که توسط کاربران توسعه می یابد. بار اصلی تولید محتوا توسط بهره برداران محقق می شود و به همین سبب درآمدزا ترین خدمات قابل عرضه بر روی اینترنت، قابلیت جستجو، پردازش و کاوش هوشمند در میان اینهمه «داده» ارائه شده از جان کاربران است. به عبارت دیگر، اینترنت دنیای ذخیر سازی و اشتراک گذاری دانسته ها و تجربه هاست. حال آیا اگر اینترنت را یک پدیده داخلی دانیم، قرار است حق دسترسی سایر کاربران از کشورهای دیگر را به این شبکه محدود کنیم؟
از مولفه کاربران و بهره برداران که بگذریم، در تحلیل ابداگران و زیرساخت نیز نمی توانیم اینترنت را در حلقه مرز سیاسی واحدی خلاصه کنیم. مهد اینترنت را اگر یک کشور بدانیم، بی تردید خانه اینترنت را نمی توان تنها یک کشور دانست.
لذا نسبت به عموم کشورهای جهان بالاخص کشورهای در حال توسعه و توسعه نیافته، اینترنت یک پدیده بومی نیست. بلکه تاسیسی جدید است که در ورای مرزهای سیاسی ایشان تشکیل شده و مدیریت می شود. لذا این تاسیس تنها پذیرای شهروندان ایشان در خود خواهد بود وهیچگاه به عنوان یک پدیده بومی و ملی تحت مدیریت و حاکمیت مطلق این کشورها در نخواهد آمد.
دویدن، پشت به خط پایان
در عرصه ای که کشورهای مختلف، کمر همت بسته اند که به نحوی از انحا خود را در کرسی مدیریت بر اینترنت جای دهند و تصمیمات کشور خود در تصمیات جهانی نسبت به هدایت اینترنت، موثر سازند هزینه گزاف و زمان مدیدی در کشور ما صرف واژه ای مبهم و مقصدی ناپیدا مانند اینترنت ملی می گردد. این جهد و کوشش به مانند دونده ای است که با تمام توان میدود، لکن صد افسوس که پشت به خط پایان، آنچنان که هرچه پیش تر می رود، پسرفته تراست.
راه منطقی جهت شکست انحصار بر شبکه بین المللی، قهر با آن و ساختن یک ماکت کوچک و ناکارا نیست، بلکه باید در پی راهکارهایی بود که بتوان حق ملت ها را در برابر قدرت ها مصون و محفوظ داشت.
اینترنت و حقوق بین الملل
شیوع اینترنت و افزایش وابستگی ملتهای مختلف به آن، رفته رفته می تواند این شبکه مهم را به نیازی استراتژیک تبدیل کند که همین نیاز خود بهانه ای برای اعمال فشار بر دولتهای توسعه نیافته و یا در حال توسعه می شود.
ترویج این بحث که اینترنت به عنوان یک «امتیاز» تلقی می گردد و نه «حق» از جانب دولت امریکا مقدمه ای است بر داستان نامبارک تحریم های اینترنتی. آنچنان که شرکتهای بزرگ اینترنتی نظیر گوگل و یاهو در مقاطع مختلف نسبت به تحریم کاربران ایرانی در برخی از خدمات اقدام نمودند.
نماینده آمریکا در اجلاس جهانی جامعه اطلاعاتی “ “WSISدر ۵ آذر سال ۱۳۸۴ برای توجیه اعمال محدودیت های اینترنتی علیه کاربران سایر کشورها به صراحت اعلان نمود که «اینترنت حق نیست، بلکه امتیازی است که ما به بقیه میدهیم و هر وقت بخواهیم آن را میگیریم»
بی تردید، حل مناقشه «امتیاز» یا «حق» بودن اینترنت و امکان تحریم برخی از کشورها از جانب کشور تولید کننده فنآوری، از مهمترین موضوعات حقوق بین الملل معاصر خواهد بود. لذا به خلاصه می توان چنین استنباط نمود که اینترنت، از مهمترین مسائل حقوق بین الملل در سالهای آتی است.
Tags: اینترنت+حقوق بین الملل
مطالب مرتبط
- » اشاره ای به حقوق محتوا
- » نوشتن برای ننوشتن
- » مداخله بشردوستانه در امور داخلی
- » به بهانه شهادت مظلومانه 16 گروگان
- » ندانستن، حق ماست
- » چرا احمدی نژاد نیویورک را دوست دارد؟
- » دانایی یا دون آیی؟
- » حقوق و پیامک
- » ناکارآمد و ناکارآمدتر
- » حقوق دریای خزر 2
