نمای اول : ایران
چند فرد مسلح، به پاسگاه مرزی ایران حمله می کنند، یک پاسگاه را از فرمانده تا سرباز وظیفه گروگان میگیرند و تمام ایشان را (که علی القاعده صیانت از مرزها را بر عهده داشته اند) با خود به پاکستان می برند. پاسگاههای دیگر و مقامهای امنیتی نیز زمانی مطلع می شوند که دیگر تمام پاسگاه اعم از نیروی انسانی و تجهیزات جنگی اش در خاک پاکستان بوده است!
از این واقعه چند ماه گذشته است اما نه پاکستان سر سوزنی از ایران حساب می برد، نه مقام مسئولی توبیخ شده است، نه وزیری احضار شده است و نه اصلا کسی خبر دارد که چند گروگان زنده اند و چند گروگان کشته شده. دائم هم رجز خوانی های مسئولین نظامی ادامه دارد که پاسخ ما به هر تهدیدی کوبنده خواهد بود!
نمای دوم: ترکیه
گروه پ.ک.ک برای ترکیه، نقشی مشابه جندالله برای ایران را بازی می کند با این تفاوت که پ.ک.ک دارای سابقه مبارزاتی وسیع و قدرت نظامی بیشتری نسبت به جندالله است. ترکیه در پاسخ به تهدیدات پ.ک.ک حملات نظامی مفصلی را علیه مواضع این گروه در خاک عراق ترتیب داد.
نکته جالب توجه آن است که حتی امریکا به عنوان متصرف خاک عراق، نه تنها نتوانست اعتراض موثری را طرح کند بلکه مجبور به همراهی نیز شد. همانگونه که خود امریکا در خاک پاکستان، مواضع تمام نقاط مشکوک به حضور طالبان را به سهولت مورد حمله قرار می دهد.
باز هم نمای اول: ایران
کسانی که مطالعه ای در سابقه تشکیل سازمان ملل متحد دارند، می دانند که از مهمترین کنفرانسهای مقدماتی در تشکیل این سازمان، کنفرانس تهران است. این کنفرانس با شرکت چرچیل، روزولت و استالین از ۶ تا ۹ آذرماه ۱۳۲۲ (۲۸ نوامبر تا اول دسامبر ۱۹۴۳) به صورت سری در سفارت شوروی در تهران پایتخت ایران برگزار شد. این کنفرانس در پی کنفرانس قاهره و پیش از کنفرانسهای پتسدام و یالتا برگزار شد. هدف کلی همه این کنفرانسها توافق در مورد چهره جهان پس از پایان جنگ جهانی دوم بود.
جالب اینکه به رغم سابقه حضور در مباحث مقدماتی تشکیل سازمان ملل، در تمام سالهای گذشته ایران به شورای امنیت راه پیدا نکرده است. این درحالی است که هم دولت هشتم و هم دولت نهم به شدت مدعی دیپلماسی موفق در مدت تصدی خود بوده اند.
جالب اینکه سخنرانی معروف جناب دکتر احمدی نژاد در تقبیح ذلت دولت هشتم به سبب پایین نیامدن شیراک از پله ها برای استقبال از جناب آقای خاتمی در حالی منتشر شد که همه مطلعیم ایشان حتی به اروپا دعوت هم نشدند و حتی در سفر به دعوت فاو تنها اعضای سفارت ایران به استقبال آنهم در پای پله مشرف شدند.
اما در نهایت توفیقی برای اقناع جامعه بین الملل نسبت به اعتماد به ایران کسب نشد و از ۱۹۲ کشور عضو سازمان ملل متحد تنها ۳۲ کشور به ایران رای دادند که به عبارتی معادل ۱۷% از کشورهای عضو. لذا قضاوت در رابطه با توان دیپلماسی ایران چندان دشوار نمی نماید.
باز هم نمای دوم: ترکیه
روی دیگر رقابت جهت ورود به شورای امنیت سازمان ملل، کشور ترکیه بود. این کشور در نهایت با اخذ آراء فوق العاده و قابل احترامی توانست ۱۵۱ کشور از کشورهای عضو را با خود هم راستا کند. به عبارت دیگر با رای حدود ۷۹% کشورهای عضو این کشور در مقام نخست گروه خود قرار گرفت و بالاتر از کشور اتریش که عضو اتحادیه اروپا می باشد به کرسی دوساله غیردائم شورای امنیت سازمان ملل دست یافت.
نکته قابل توجه در این موفقیت برای ترکیه، برنامه ریزی بلند مدت و هدف مند رجای سیاسی این کشور بود. در واقع این کشور از همان سال ۲۰۰۳ که درخواست عضویت خود را تسلیم کرده بود کار را آغاز کرد. برنامه ریزی کرد، بر اساس برنامه پیش رفت و موفق هم شد. بهبود رابطه با ارمنستان، تلاش برای بازیابی تأثیر گذشته آن کشور و نیز فعالیتهای موازی در بین کشورهای غربی و مسلمان و تشکیل یک لابی قدرتمند در اروپا، آفریقا و خاورمیانه گوشه ای از فعالیتهای ترکیه برای کسب کرسی غیردائم شورای امنیت است. احمد نجدت سزر رئیس جمهور اسبق ترکیه همچنین ۱۰ نماینده ویژه خود را از سال ۲۰۰۳ مأمور ویژه جلب آرای کشورها نمود. این ده نماینده در دوره رئیس جمهور بعدی یعنی عبدالله گل نیز به فعالیتهای خود ادامه دادند و با هفتاد کشور به توافق رسیدند. در واقع تغییر قدرت سیاسی در ترکیه باعث تغییر افراد و سیاستهای آن کشور نشد (منبع)
***
مفهوم این دو نما، به قدری نمایان است که نیاز به هیچ استنتاج و توضیح ویژه ای ندارد. قدرت سیاسی، نفوذ منطقه ای، امکان تامین امنیت برای منافع، اتباع و امکانات همه و همه معلول تدبیر، کارآمدی و کاربلدی است.
مطالب مرتبط
- » جنگ زرگری ِ بین المللی
- » سیلی عثمانی
- » ... انسانیت، فلسفه نمی خواهد! اما
- » چرا احمدی نژاد نیویورک را دوست دارد؟
- » دیپلماسی سوریه
- » بارداری های نامشروع سياسی
- » پازل دشمن
- » مصالح ملی، زیر آرشه
- » نخبگان سفید و سرخ
- » ایران و امریکای لاتين
بازم پاشید رای بدید به احمدی نژاد:)
چقدر در گوشِت خوندم و گوش ندادی:)
به نظر من این خانه پایبست ویران است و به قول خودت همه چیمون باید به همهچیمون بیاد.
سلام .«قدرت سیاسی، نفوذ منطقه ای، امکان تامین امنیت برای منافع، اتباع و امکانات همه و همه معلول تدبیر، کارآمدی و کاربلدی است» که البته هیچ یک از این اوصاف در اغلب دولت مردان (زنان) ما به گمانم نیست یا پررنگ نیست!مطلب جالبی بود .
حسام جان سلام
خیلی خوب مطالب روز را تحلیل می کنی واقعا استفاده می کنیم.
در ضمن چیدمان سایتت بسیار قشنگ است
در پناه حق تعالی موفق و موید باشی.
این که شما می گی از ۱۹۲ کشور عضو سازمان ملل متحد تنها ۳۲ کشور به ایران رای دادند و بقیه رای ندادند این برای اینه که اونا از قدرت ایران می ترسند و به هر وسیله ای می خوان کشور ما رو منزوی کنند
ترکیه یک کشور منافق و ترسو هست. ترکیه از یک طرف ادعای حمایت از فلسطین در برابر اسراییل رو داره و از طرف دیگه بزرگترین شریک اسراییل در مسائل اقتصادی و نظامی هست. پس می بینی که کشوری مثل ترکیه در واقع کشوری ترسو و بزدله که نمی تونه تکلیف سیاست خارجی خودش رو معین کنه. ولی در عوض کشور بزرگ ما یعنی ایران برای اطاعت از فرامین خدا و یاری دین خدا سی ساله که شجاعانه در برابر همه تهدید ها ایستاده و این یعنی قدرت و این وعده خداست که می فرماید: شما دین خدا را یاری کنید تا خدا شما را یاری کند
اقای حامد! سلام عزیز دل برادر،من به عقیده ی شما مثل عقیده ی هر کس دیگر احترام قائلم! اما اینکه ادم، خوب مسائل پیرامون خودش رو ،مسائل سیاسی رو ،مسائل دینی رو خوب بتونه موشکافی کنه ،لازمه اش مطالعه در هر یک از این حوزه هاست.ادم اگه فقط کتابای ترویج خرافه رو بخونه و توی خانواده ای جسارتا خوشگه مقدس هم بار اومده باشه، وقتی به سنین بالا رسید تازه شروع میکنه به درست فهمیدن،اونهم اگه شانس و موقعیتش پیش بیاد،مگه اقای مخملباف دهنمکی و بقیه رو نمیبینی که از بنیادگرایی به سکولاریته رسیده اند.بدان که سرانجام محتوم همه همین است.دگم اندیشی و تعصب مایه ی عقب افتادگی است عزیز دل برادر!مسائلی که مطرح فرموده ای همه زیر تاثیر تبلیغات مضحک صدا و سیمای ناشی خودمونه