سریال های سیما در ماه رمضان، به جهت تمرکز مخاطب و استمرار در پیگیری همواره دارای اهمیت است. آنچنان که نقد و بحث در ارتباط با این مجموعه ها متداول است. امسال بر خلاف یادداشت سال گذشته، بحث در ارتباط با معارف و اندیشه منتقل شده در نمایشها ندارم. چراکه باید اندیشه و معرفتی منتقل شده باشد که بتوان نفیاً یا اثباتاً از آن گفت. حال آنکه نمایشهای امسال سیما از نقطه منفی شروع شده و در عالی ترین وجه، قصه ای بود، بی قصد متعالی.
لکن آنچه سالهاست در سیما متداول است و این روزها نیز در نمایشهای رمضان پررنگ است، انتشار معلومات غلط و اشتباه حقوقی به ملت است. این در حالی است که صدا و سیما، به عنوان رسانه انحصاری تصویری در عرصه ملی، به سبب انحصار در فعالیت باید اهتمام کافی در انتقال محتوای مناسب داشته باشد. تاسف انگیز تر آنکه، صیانت از مراسم تدفین و مرگ در این سرزمین متولی دارد و استهزاء آن موجب اعتراض می شود؛ اما «ابتذال حقوقی» متداول در صدا و سیما هیچ معترضی ندارد.
بی تردید این اتفاق نامبارک را باید محصول مشترک کوتاهی قوه قضائیه و صدا و سیما دانست. لذا جای تعجب نیست اگر در این شبها، در فاصله چند روز پس از شکایت، منزل محل سکونت – که از مستثنیات دین – است توقیف می شود، کسی که دیگری را به قصد دفاع رانده و سهواً فرد کشته است، محکوم به «قتل عمد» می شود و یا آنکه شخصی برای وصول چک به دادسرا رفته و بازپرس و اعوان و انصار قضایی هیچکدام نفهمیده اند که چکی که به دو امضا صادر می شود مسئولیت مشترک دارد و قرار بازدداشت صادر می کند اما مامور کلانتری متوجه آن می شود! مضحک تر اینکه حکم جلب را مقام قضایی صادر می کند اما کلانتری تشخیص میدهد که فرد را آزاد کند.
حال وفق تاکید مقام رهبری، مبنی بر تصدیق انتقاد سالم بر صدا و سیما، به عنوان یک دانش آموخته حقوق از جماعت مسئول در صدا و سیما یا بر صدا و سیما تقاضا میکنم این «ابتذال حقوقی» در رسانه را چاره کنید. لااقل نمایشی که مشاور روانی و مشاور مذهبی و مشاور نظامی و… دارد ملزم به بهره گیری از یک مشاوره حقوقی شده یا تصدیق فیلمنامه توسط یک متخصص را نیز تدارک ببینند.
مطالب مرتبط
- » با گوسفندها میرقصد
- » شمعی در بوران
- » کوری
- » فرايند تولید موج مرده
- » روایت شدن، غایت یک راوی است
- » فرزندان مکتوب خانواده تافلر
- » رسانه گریزی طراح جامعه باز
- » ما شکوفه نبودیم
- » سودای نیم میلیاردی کتاب
- » سربازان در مسلخ سکوت
عجب!
سلام. سریال مورد نظر شما رو نددیم اما از این گاف های حقوقی بیشمار سراغ داریم به عنوان نمونه در سریال “حسرت” مسعود و فریده برای طلاق در دفترخانه حاضر می شوند در حالی که هیچ دفتر خانه ای بدون حکم دادگاه مجاز به جاری ساختن صیغه طلاق نیست به عبارت بهتر طلاق ایقاع تشریفاتی است که باید تشریفات آن رعایت شود. در نمونه ای دیگر در سریال مذکور نرجس قهرمان داستان در محاکمه ای علنی در سالن اجتماعات دادگستری به دفاع از حقوق موکلی که درصدد جدائی از همسرش است می پردازد حال آنکه رسیدگی به دعوی خانوادگی نمیتواند علنی برگزار شود.
سلام … من هم دانشجوی رشته حقوق هستم و از بیاناتت بسی فیض بردم … واقعا لذت بردم که به این مسائل اشاره کردی …. چون داشت برام عقده میشد!! خنده دار تر اینکه آقایون در فیلم به چک جنبه صرف کیفری داده بودند …. خارج از اینکه بدونند خیلی وقت چک جنبه حقوقی پیدا کرده و زرتی نمی شه حکم جلب طرف و گرفت!! خنده دارتر آزادی داداشی بخاطر نبود نفر دوم بود … بهت ایول میگم!!
سلام بر حاج حسام
به نکات خیلی خوبی اشاره کردی. اما در مورد مسئله قتل باید این نکته را یاد آور بشم که موارد خیلی زیادی تو همین سال ها خوندم و شنیدم که معمولا هم طرف یه زن بیچاره بوده که خواسته از شرف خودش دفاع کنه و دفاع مشروع کرده ولی حکم اعدام برایش صادر شده.
در ضمن هر دو می دانیم که در دادگاه ها و دادسرا ها چه خبر است وبعضی مواقع یک سری کارها که ممنوع بوده با سهل انگاری بعضی ها به راحتی انجام می شود.
هر چند منظور من دفاع از صدا و سیما نیست بلکه اشاره به ضعف ها و کاستی های بی شمار قوه قضاییه می باشد.
اتفاقا روش صدا و سیما عین حقیقت است. چون این اتفاقاتی که در اینجا نقل شده برای من افتاده است. یعنی این که قاضی اجازه حضور شاهد را در دادگاه نداده و سپس به دلیل عدم ارائه شاهد حکم محکومیت داده. ابتدا حکم بازداشت داده اند سپس با تهدید و ارعاب به دنبال شاکی گشته اند. برای پولی که خودم به حساب خودم ریخته ام حکم کلاهبرداری داده اند. این پول حقوق خودم بوده است. هیچکدام از دفاعیاتم را ثبت نکرده اند. و الی آخر این روش در ایران رایج است. الهم عجل فی فرج مولانا صاحب الزمان