حسام الدین ایپکچی

دکتر احمدی نژاد به عنوان نهمین ریاست جمهوری ایران، برای چهارمین بار در چهارمین سال ریاست جمهوری خود به نیویورک سفر کردند. برای پیگیری اخبار مشغول جستجو در اینترنت بودم که به مقاله ای از تایم برخوردم. در این مقاله با عنوان «چرا احمدی نژاد نیویورک را دوست دارد؟» (Why Ahmadinejad Loves New York) به بررسی سفرهای مکرر ریاست جمهوری به امریکا پرداخته بود.

هرچند تاریخ این مقاله، مربوط به سفر اخیر نیست و متعاقب سخنرانی ایشان در دانشگاه کلمبیا نگارش شده است. از حیث مضمون نیز یادداشت در اندازه ای نیست که بتوان آن را در قامت یک تحلیل معتبر سیاسی ارزشمند دانست و بیشتر به مرور هتاکی های علیه ریاست جمهور در سخنرانی کلمبیا پرداخته و در پایان نیز با اشاره به انتخابات دور دوم ریاست جمهوری یادداشت را به پایان برده است؛ اما تنها قسمت مهم این یادداشت همان «تیتر» است. به راستی، سبب سفرهای مکرر رئیس جمهور به نیویورک چیست؟

در واقع اگر ایشان در سفرهای استانی خود به هر استان دو بار سفر کرده اند، به نیویورک دوبرابر این میزان مراجعه داشته اند و لذا باید حضور مستمر ایشان در امریکا را ناشی از یک برنامه و تلاش دانست.

بی تردید ایراد به سازمان ملل متحد، و در خدمت دولتهای بزرگ دانستن آن از مهمترین وجوه سخنان رئیس جمهور ایران محسوب می شود. در سالهایی که سازمان ملل متحد در معرض نقد و پیشنهادات اصلاح ساختار قرار گرفته و برخی نیز آن را هم عاقبت با «جامعه ملل» پیش بینی می کنند، این وجه از سخترانی ایشان می تواند مورد تصدیق باشد. به همین سبب عبارت ایشان در تسلط «قدرتهای استکباری» (arrogant powers) برسازمان ملل مورد توجه رسانه ها قرار گرفت.

اما در پاسخ به سوال اصلی یادداشت که چرا احمدی نژاد، نیویورک را دوست دارد؟ باید به نیاز شدید ایران به یک تریبون بین المللی برای طرح دیدگاهها و پناه جستن نسبی از محدودیتهای رسانه ای را یادآور شد. در شرایطی که امکان سفرهای اروپایی و امریکای شمالی در حالت عادی برای دولتمردان ایرانی وجود ندارد، بهره برداری از نشستهای سازمانهای بین المللی اهمیت ویژه ای خواهد یافت. ضمن آنکه بخشی از این حضور را باید ناشی از ویژگی های فردی دانست. به نظر می رسد آقای دکتر احمدی نژاد به نشستن در صدر کرسی اخبار و معرفی خود به عنوان یک چهره ساختار شکن علاقه ویژه ای دارند.