نگاهی به جایگاه قرارگیری سوریه بر روی نقشه جغرافیا، حکایتی کامل از وضعیت حساس و تهدید کننده بین المللی است که این کشور را در خود جای داده است. عراق به عنوان همسایه شرقی کشوری اشغال شده و جنگ زده است که به عنوان یک پایگاه نظامی بزرگ برای امریکا معرفی می شود و همسایه غربی فلسطین اشغالی است که اسرائیل با تدارک بزرگترین انبار مهمات پیش رفته اعم از هستی و غیر هسته ای با سوریه هم مرز است و دمشق به عنوان پایتخت این کشور نزدیک به همین مرز غربی است.
اهمیت سوریه برای ایران و ضرورت دقت در فعالیت دیپلماتیک این کشور به سبب منافع مشترک و وضعیت مشابه در عرصه بین المللی است آنچنان که سوریه نیز همدوش عراق و ایران در نطق سالانه بوش به عنوان محور شرارت معرفی گردید.
از میان این سه محور شرارت، عراق به سبب انسداد سیاسی داخلی، عدم رضایت شهروندان از دولت حاکم، انزوای بین المللی و عدم امکان تعامل با قدرتهای تاثیر گذار در تصمیمات بین المللی با سرنوشتی اسف بار روبرو شد. لکن سوریه و ایران در مصافی دیپلماتیک با وضعیت ایجاد شده قدم نهادند.
بی تردید سفر سارکوزی به سوریه و گسترش روابط دیپلماتیک این کشور با اتحادیه اروپا از یک سو و بهره برداری مثبت از اختلاف میان امریکا و روسیه از دیگر سو، توانست نمره قابل قبول را در ذیل کارنامه این کشور ثبت کند. این نمره قابل قبول بیشتر به سبب توانایی سوریه در گریز از انزوای سیاسی است. انزوای سیاسی به منزله تله ای است که کشورهای متخاصم همواره در پیش پای رقیب می نهند.
حال باید اندیشید کارنامه ایران در دوری جستن از این تله و توفیق در روابط دیپلماتیک چه نمره ای را در خود جای خواهد داد. نکته قابل توجه آن است که انزوای سیاسی به معنای عدم ارتباط با کشورهای دیگر نیست. به هرحال کشورهای ریز و کم توسعه بسیاری هستند که مترصد ارتباط با ایران بوده و بی تردید از این ارتباط منتفع می شوند. انزوای سیاسی به معنای «عدم ارتباط موثر، با کشورهای موثر» در نظام بین الملل است. و این همان توفیق است که عراق از آن باز ماند و سوریه به آن دست یافت و اما ایران؟
مطالب مرتبط
- » جنگ زرگری ِ بین المللی
- » سیلی عثمانی
- » ... انسانیت، فلسفه نمی خواهد! اما
- » ایران وترکیه در دونگاه
- » چرا احمدی نژاد نیویورک را دوست دارد؟
- » بارداری های نامشروع سياسی
- » پازل دشمن
- » مصالح ملی، زیر آرشه
- » نخبگان سفید و سرخ
- » ایران و امریکای لاتين
ممنون که قابل دونستید و بهم خبر دادید که پست جدید آپ کردید.
قطعاً نیازی نیست که بگم مثل همیشه مطلب نغز و قابل تأملّی رو پیش روی خودم دیدم.
تعریف دقیق شما از انزوای سیاسی، و دو مثال کاملاً ملموس و قابل درک، وضعیّت فعلی و احتمالاً آینده ی ما رو بیش از پیش شبیه یک علامت سوال میکنه.
… هرچند که ظاهراً این علامت سوال کم کم داره از بین میره و چیزی نمونده که جواب برای کسانی که هنوز میبینندکاملاً آشکار بشه…
…امّا حتّی اگر هم این اتّفاق نیفته…امیدوارم که با این وضع و اوضاع یک وقت به خودمان نیاییم که وقت امتحان تمام شده و صدای ورقه ها بالا به گوش به گوش میرسه…
سلام بسیار دقیق و زیبا می نویسید آقای ایپکچی… موفق باشید