۱
حال چه سنگین و دردآلود باز می گردم از مسجدی که بی سجده است، و پیش نمازی که بی نماز است، و نمازگزارانی که پشت به قبله اند. کاش به نام پدر، مرا سوگند نمی داد، تا دست شکایت از آسمان بر نمی گرفتم، که ستونهای این معبد بی معبود بر سرتان خراب شود.
آدمها تمام شدند، حالا نوبت مجسمه هاست!؟
+: می گوید، شنیده ای؟ شنیده ای که مجسمه ها را میبرند؟ نه یکی، نه دوتا، نه سه تا، نه به مادر رحم کردند نه به شهریار، از شریعتی برده اند تا ستارخان و باقرخان…؛ اصلا خوب است ستارخان و باقرخان و شریعتی، خودشان نبودند والا خودشان را هم…
Read more »
تخته سیاه
به میدان هفت تیر که رسیدم، مقابل مسجد، ماشین های نیروی انتظامی، کنار هم صف کشیده بودند؛ آنچنان که نگاه هر رهگذری را با خود گره می زدند. بی خبر از رسم ِ زمانه از راننده پرسیدم،
Read more »
یکی از سرگرمی های لذیذ هر وبلاگ نویسی، رجوع به ایام سپری شده و یادداشتهای گذشته است. من نیز معمولا این کار را بر حسب ماه انجام میدهم. مثلا مطالعه فروردین هشتاد و هشت، هشتاد و هفت، هشتاد و شش و…
امروز که به رسم پیشین به سراغ نوشته های فروردین سال پیش رفتم … هیچ! توضیحی ندارد. اگر مایل به شریک شدن در این بازدید از ایام سپری شده هستید این دو یادداشت فروردین هشتاد و هشت را پیشنهاد میکنم:
Read more »
Archive for حاشیه نویسی »
رسته: 
